Weblog
Ni hao!
Hieronder is het blog van Dekoor te lezen over de tournee naar China!
Dekoor Close Harmony
Beijing - And the Winner is... - Voet op Chinese Bodem
Dekoor in China 2010 afl. 3 from Dekoor on Vimeo.
Maandag, 2 augustus 2010 - Beijing
“ Sir? Please sir, wake up. We land.. Up, please.” Er wordt druk heen en weer gelopen door Chinese stewardessen die zoveel mogelijk de reglementen voor de landing proberen na te leven. Stoelen rechtop, tafeltjes ingeklapt en, gek genoeg de eerste keer dat we het te horen krijgen, iPods uit. Natuurlijk heb ik dit niet direct door en word van een afstandje nog een keer nadrukkelijk aangekeken waarna er op de oren gewezen wordt.
Het is een korte vlucht van Shanghai naar Tianjin en met twee uur staan we op het vliegveld van Tianjin. Na ons afscheid van de World Choir Games en onze begeleiders voegen we ons weer bij mnr. Zhang die een optreden voor ons heeft geregeld in Tianjin. Het eerste wat opvalt als we buiten komen is dat het hier, ongelooflijk maar waar, nog heter lijkt. In ieder geval is de luchtvochtigheidsgraad hier moeiteloos nog een paar procent opgekrikt en we zijn dan ook blij als er af en toe een zuchtje koele airco wind via de schuifdeuren langs onze benen waait.
We worden wederom keurig opgehaald door een bus van het vliegveld en mnr. Zhang vertelt ons dat het een half uurtje rijden is naar ons hotel. Bij aankomst zien we dat ons hotel op een kleine 200 meter van de Tianjin Concert Hall ligt; de locatie voor ons optreden. Door de klassieke Europese bouwstijl wanen we onszelf zelfs iets dichter bij huis dan we daadwerkelijk zijn. Het gebouw is imposant en we zijn enthousiast over het optreden de dag erop.
Tianjin zelf is minder spectaculair. Los van een modern centrum is er in de tijd die we de volgende dag hebben om het te verkennen niet bijster veel cultureel erfgoed te bewonderen waardoor er veelal warenhuizen worden bezocht. Eigenlijk staat de dag ook meer in het teken van het optreden dus heel erg vinden we dit ook niet. Ondanks een niet geheel gevulde zaal laat het optreden toch een erg positieve indruk achter. Niet alleen bij ons maar ook bij de mensen die na het optreden naar een enkele handtekening aan het vissen zijn.
De volgende dag staan we al vroeg op voor de busreis naar Beijing op een ruim uur van Tianjin. De sfeer is goed en het is duidelijk dat het vooruitzicht op de Chinese hoofdstad mensen wat enthousiaster maakt dan het voor ons onbekende Tianjin. Voor we goed en wel een voet in de lobby van ons hotel hebben gezet worden we al begroet door Johan die iets voor ons is gearriveerd in het hotel. De komende dagen trekken we met elkaar op om Beijing te bezichtigen en de optredens te geven die nog op het programma. Ook staat er nog een workshop van Johan op het programma samen met een bevriend Chinees koor.
Het hotel is ditmaal geregeld door prof. Wu, wier koor ook de workshop van Johan met ons volgt, en erg luxe. Even staan we met open mond te kijken als we de lobby binnen komen en onze kaken zakken nog iets verder uit als we de ruimte zien in onze twee-persoonskamers. Heel stiekem voelt dit als een vorm van gerechtigheid en we weten het dan ook prima recht te breien als de beloning op de overwinning van de wereldtitel (mag ik dat zo zeggen? Dat mag ik zo zeggen) in de categorie jazz op de Choir Games.
Beijing is hoogst waarschijnlijk onze laatste halte en iedereen is dan ook erg blij met de luxe voor de laatste week van ons verblijf in China. Hier in Beijing verschijnen we nog op een korenfestival als gast koor, geven we een concert voor o.a. de Nederlandse ambassadeur en het bevriende Chinese koor in the National Centre for Performing Arts - NCPA (zoeken op Google!), staan we in de concert hal van de Verboden Stad en verschijnen we nog op het StarLive poppodium. Hiernaast is er nog ruimte voor wat vrije tijd die in ieder geval gebruikt gaat worden voor o.a. een bezoek aan de Chinese muur.
De eerste avond wordt echter gebruikt voor het houden van een bescheiden feestje in een van de kamers. Dresscode: badjas (verzorgd door het hotel) en pantoffels (tevens verzorgd door het hotel). Zonder ook maar een klacht te hebben gekregen eindigt het feestje toch ergens in de nacht met als gevolg dat in ieder geval een kamer vol stond met lege bierflesjes op de tafeltjes, in het halletje voor de deur en de prullenbakken in de badkamer en slaapkamer gevuld waren met lege blikjes bier. Waar ondergetekende en zijn kamergenoot eerst bang waren dat dit allemaal zelf weggebracht moest worden, werden we andermaal met onze neus op de Chinese gastvrijheid gedrukt: na thuiskomst de volgende middag waren de kamer en het halletje fles vrij, de blikjes opgeruimd en het tapijt netjes gestofzuigd!
Die dag staat het optreden in de Verboden Stad op het programma en treden we ’s avonds op in het NCPA. Beide concerten gaan goed maar het optreden in het NCPA is duidelijk het leukste concert. In een besloten zaaltje treden we voor een select gezelschap op samen met het koor van prof. Wu en de reacties zijn overweldigend. Het publiek is erg enthousiast en dat vergroot het plezier op het podium zienderogen. Na een reeks foto’s met het Chinese koor en de Nederlandse ambassadeur is het al snel weer tijd om terug te keren naar ons hotel.
De volgende dag is er ’s middags tijd om wat meer van Beijing te zien en mensen waaieren uit naar het Plein van de Hemelse Vrede, het Zomerpaleis, de Verboden Stad of kiezen ervoor wat slaap in te halen op de luxe kamers in het hotel. ’s Avonds staat ons optreden op het korenfestival op het programma en ook dit optreden is een groot succes bij het publiek. De voorste rijen worden ingenomen door deelnemende koren. In het midden zit een jong koor uit Nieuw-Zeeland en een jong koor uit China die naarmate het optreden vordert steeds uitbundiger worden. Na het optreden is het weer raak en komt er een ware vloedgolf van kinderen onze kant op om een handtekening op het toegangskaartje of een foto.
Deze uitbundige reacties maken ons wederom een tikkeltje onwennig maar ook ontzettend trots en naderhand horen we van de begeleiders van het koor uit Nieuw-Zeeland dat de kinderen erg uitbundig waren geweest en in het hotel (tevens het onze) hadden geroepen dat ze ook zo wilden zingen: we zijn gevleid!
Het laatste concert dat geregeld is door mnr. Zhang is op het StarLive poppodium. Stel je hier een kruising tussen de Stairway en de Tivoli – Oudegracht bij voor (voor Utrechters welbekend). In andere woorden: een setting die voor Dekoor redelijk onwennig is! We zijn verbaasd maar vinden het wel heel leuk om het een keer in zo’n setting te proberen. mnr. Zhang vertelt ons echter dat de kaartverkoop een beetje tegen is gevallen waardoor het lang niet uitverkocht zal zijn. Het maakt ons niet uit, dit is de laatste keer dat we het volledige programma uitvoeren en zijn vastbesloten er nog een laatste keer iets moois van te maken.
Vandaag hebben we een rustige dag. Na het bezoeken van de sluitingsceremonie is er de rest van de middag tijd om zelf dingen te ondernemen en vanavond nemen we met het koor van prof. Wu deel aan de workshop van Johan: erg leuk! De komende dagen zullen hoogst waarschijnlijk bestaan uit meer vrije tijd. Op donderdag plannen we een bezoek aan de Chinese muur met het gehele koor om in stijl afscheid te nemen van China. Deze tournee had tot nu toe niet beter kunnen verlopen en ondanks een hoop verbazing over de Chinese cultuur is er bij een hoop mensen ook een bult respect ontstaan voor dit eigenlijk ontzettend maffe land.
We proberen zo snel mogelijk een tweede filmpje toe te voegen en doen tot die tijd iedereen nogmaals de hartelijke groeten!
Dekoor
Dinsdag, 27 juli 2010 - And the Winner is...
We hebben ‘em! Gisteren zijn we in een bomvolle concert hal gehuldigd voor de eerste plek in de categorie jazz op de World Choir Games! Op een groot podium konden we genieten van het hijsen van de Nederlandse vlag onder begeleiding van ons bloedeigen Wilhelmus: einfach fabelhaft! Voor het Duitse volkslied was, helaas voor het combo, geen ruimte maar voor deze drie heren ook alle lof! Daarnaast behaalden we de 2e plek in de categorieën pop en gospel.
Afgelopen donderdag stapten we in de bus naar Shaoxing voor het begin van onze deelname aan de Spelen. Qua vervoer zaten we goed. Ondanks een busrit van een kleine 5 uur werden we gewoon opgehaald door een officiele World Choir Games bus bij ons hostel in Shanghai. Een team van 4 World Choir Games vrijwilligers zou ons gaan begeleiden gedurende ons verblijf in Shaoxing.
Na een lange rit stopten we dan eindelijk voor een op het eerste oog luxe hotel. De lobby bevestigde dit vermoeden maar helaas: alleen onze comboleden konden rekenen op een eerste klas behandeling op deze spelen. Na een nachtelijke check-in voor het combo zette het koor koers naar een interne middelbare school aan de rand van Shaoxing waar we welgeteld om 01:15 aankwamen. Op de campus werden we opgewacht door een stel zeer vriendelijke Chinese leerlingen aan de betreffende middelbare school die bij wijze van stage ons zouden assisteren bij ons verblijf op de campus.
Goed, we waren moe en duidelijk niet meteen onder de indruk van de kamers waar we geplaatst werden. Zou het ons dan toch al een beetje naar het hoofd gestegen zijn? Natuurlijk verkeerden we nog een beetje in de sferen van de heerlijk gekoelde lobby van het hotel waar het combo verbleef en de vochtige en warme gebouwen op de campus werkten even ontnuchterend. Daarnaast blijkt toch echt dat menig Chinees het zeer fijn vindt slapen op een houten plank met een soort zacht gevulde deken als matras: voor onze verwende Nederlandse achtersten was het toch even een nachtje met beurse dijen en doorlig plekken.
Eenmaal bijgekomen en geslapen van de busreis begonnen we de volgende dag aan de repetitie voor de competitie. Moe als we waren hakten sommige accapella nummers er flink in. Iets wat de beleving achteraf alleen maar ten goede bleek te komen. Veel repetitie tijd hadden we overigens niet want ’s avonds stond ons een eerste concert te wachten op een gala in Shaoxing. Goed, alle laatste wijzigingen er door rammen en knallen maar.
Voordat we ons bezig hielden met het optreden echter, bezochten we eerst een seminar van Johan, onze oud-dirigent. Hoewel er weinig tijd was om direct met elkaar te spreken was het korte weerzien leuk en keek iedereen er naar uit elkaar naast de competitie ook weer te zien in Beijing.
Op naar het gala concert. Helaas bleek de akoestiek niet echt in het voordeel van de podiumprestatie te werken waardoor het optreden niet echt uit de grondverf kwam. Een kleine teleurstelling. Te meer omdat we de volgende dag op moesten voor de categorieën jazz en gospel. Is een slechte generale dan toch altijd een goede uitvoering?
Zaterdag, 24 juli. “Nu moet het gebeuren jongens! Nu moeten we knallen!” .We worden vroeg op de plek van de competitie verwacht en we hebben een drukke dagindeling. Naast de soundchecks voor de competetitierondes van die dag moeten we ook soundchecken in een ander gebouw op een ruim kwartier van waar de eerste rondes zingen. Daarnaast blijkt dat de lunch ook verzorgd wordt in een apart gebouw weer ergens anders. Veel bus in en bus uit maar we slagen erin om ons te concentreren en toe te leven naar het moment waarop we moeten shinen.
We gaan op voor jazz. Spannend... In de zaal gaan twee blaadjes omhoog. “Holland!” en een smilie op de ander. Johan en Sing zitten in de zaal! Een bemoedigende gedachte. Alles wordt gegeven en de beloning is groot. We zetten naar ons idee een sterk optreden neer. We vliegen niet uit de bocht en houden controle over de nummers. Daarnaast is ook Johan te spreken over het optreden: altijd een oppepper! Veel tijd om ervan genieten hebben we niet want later die middag moeten we dezelfde prestatie geven in de gospel categorie. Kunnen we daar onze prestatie van eerder die dag gaan overtreffen?
Het blijkt te werken. De gospel categorie werken we ook sterk af en zijn dan ook even erg uitgelaten over de prestatie. “Jongens, het maakt niet eens meer uit of we winnen, we hebben echt het onderste uit de kan gehaald!”. Daar lijkt iedereen het inderdaad over eens. Even verkeren we in een aangename roes die blijft hangen wanneer je voor jezelf weet dat je echt het beste gegeven hebt.
Wederom is er niet al te veel tijd om het rustig aan te doen want we worden elders in de stad verwacht voor een soundcheck voor de pop categorie de dag erop. Uitgelaten komen we aan bij een gebouw dat deel uitmaakt van een moderner deel van Shaoxing. De soundcheck is kort en bondig en iedereen snakt inmiddels weer naar een goede nachtrust.
Zondag, 25 juli. De laatste categorie. Als we dit sterk afronden, weten we, kunnen we met een goed gevoel doorreizen naar Tianjin en Beijing. We gaan eerst lunchen om vervolgens door te rijden naar de locatie voor de laatste ronde. Bussie in, bussie uit en weer in en weer uit: daar zijn we dan. We voelen allemaal het gevaar van deze laatste categorie. Na een succesvolle vorige dag is het van groot belang dat we onze concentratie weer pakken om nog een keer te knallen, niet in de laatste zin omdat we weten dat deze keer Johan in de jury zit. Het optreden is naar behoren maar we hebben allemaal het gevoel dat het niet zo spetterend is geweest als de rondes van de dag ervoor. Gek genoeg is Johan van mening dat dit ons beste optreden was: bemoedigend!
Maandagochtend worden we al vroeg naar de hal van de prijsuitreiking gereden. Het idee is om dit te doen met alle bussen onder begeleiding van een heuse politie escorte. Het idee begint goed maar naarmate we ons steeds meer in de drukte van het centrum mengen blijkt het een onmogelijke opdracht om netjes op een rij te blijven rijden. Ondanks een serie halsbrekende toeren van onze chauffeur (denk hier gerust aan op de verkeerde weghelft rijden, door rood licht rijden etc.), komen we toch afzonderlijk van de rest aan bij de hal van de prijsuitreiking. Wow.. Wat een ruimte. We beseffen ons dat hier makkelijk 8000 man ingaan en dit aantal wordt ook gehaald. Alle koren zitten in groepen tegenover een ontzettend groot en indrukwekkend podium. Johan zit een stuk voor ons bij een groep mensen die ongetwijfeld tot de jury behoorden. We blijken pas in de laatste categorieën aan de beurt te zijn. Naast de zogeheten championship competition waar wij aan deelnemen zijn er ook open competitions. Waar je voor de championship moet worden toegelaten zijn de open competities voor iedereen toegankelijk.
We komen er al snel achter dat er naast ontzettend veel Chinese koren ook erg goed gepresteerd wordt door de beste gouden keeltjes uit het land van het Oosten. Om de zoveel minuten stijgt er een hysterisch gegil op en rent een Chinees koor naar het podium. De huldiging van de kampioenskoren is indrukwekkend. Onder druk licht geflits en stevige muziek krijgen de koren de ruimte om even helemaal uit hun dak te gaan. Daarna wordt op officiële wijze de nationale vlag van het betreffende koor gehezen onder begeleiding van de bijbehorende hymne. Dit natuurlijk onder luid gejuich van de ruim 8000 aanwezigen. Nogmaals: wow! Zullen wij hierbij staan? Als onze eerste categorie aan bod komt neemt de spanning ziender ogen toe. Johan komt met een camera op ons afgelopen en ook een aantal grote televisie camera's komen naar onze groep om ons in beeld te krijgen. Wanneer de visual van de eerste plek op het scherm wordt gestart en we onze naam nog niet gehoord hebben begint langzaam het besef door te dringen dat we weleens heel goed zouden kunnen winnen. "And the winner, in the category jazz is... From the Netherlands: Dekoor Close-Harmony!". Gekte... Begeleid door camera's banen we ons een weg naar het podium waar iedereen zichzelf even helemaal verliest. Met een gouden diploma, een beker en een gouden medaille zien we het rood, wit en blauw omhoog gaan terwijl we erg hard en veeeel te snel het Wilhelmus staan mee te brullen. Één van onze begeleiders Michael (Chin-chen), rent met ons mee het podium op en deelt in de gekte. Waar Johan eerst foto's vóór het podium stond te maken, staat hij nu naast ons net zo hard mee te springen. Dit is echt ongekend.
Bekomen van het eerste succes wachten we daarna op de andere twee uitslagen in de pop en gospel categorie. Uiteindelijk blijkt dat we hier op de 2e plek eindigen: ook lang niet slecht! Ons humeur wordt er niet minder van. Bijkomend dingetje is dat we dezelfde avond nog wel een kampioensconcert moeten geven in dezelfde zaal: geen probleem! We blijken ons niet te beroerd te voelen om voor deze immense zaal nog één keer uit ons dak te gaan op de World Choir Games.
Daarnaast brengt het kampioenschap aanzienlijk meer aandacht met zich mee van de Aziatische begeleiders en bezoekers. Handtekeningen moeten worden gezet op t-shirts, petjes, in boekjes, op blaadjes etc. Daarnaast beginnen we inmiddels ook een behoorlijke Prodent lach te ontwikkelen die we in een fractie van een seconde op onze gezichten kunnen toveren. 's Avonds wordt deze aandacht alleen maar groter. De zaal is indrukwekkend uitgelicht en wederom zit het bomvol. Daarnaast blijkt dat het concert live uitgezonden wordt op televisie. Natuurlijk knallen we op onze eigen hete Dekoor manier van het podium en ondanks het droge geluid en het net iets te grote podium voor een groep als Dekoor lijkt het een geslaagd optreden. De reactie van de zaal en het voor ons zittende orkest is in ieder geval erg positief!
Na nog een reeks handtekeningen en foto's (we beginnen nu echt op ouwe diva's te lijken) is er nog een kleine after party in het luxe hotel van het combo.
Deze ochtend zijn we er vroeg uit gegaan om nog één keer gedag te zeggen tegen alle medewerkers op de campus die om beurten nog maar eens met enkelen van ons op de foto willen. Daarnaast wordt er ook weer gevraagd om de nodige shirts te signeren. Vandaag stond er een busreis naar het vliegveld van Shanghai op het programma om vervolgens door te vliegen naar Tianjin. Hier zullen we morgen een optreden geven. Inmiddels is het hier avond en zijn we neergestreken in een hotel vlak naast de schouwburg; wederom een indrukwekkend gebouw.
De afgelopen dagen waren echt absurd en we zijn allemaal nog steeds onder de indruk van alle aandacht die we hier krijgen. Niet alleen vonden we ons terug in het World Choir Games krantje maar vandaag konden 7 miljoen inwoners van Shaoxing lezen over het succes van Dekoor in de regionale krant waar een artikel over o.a. ons wordt vergezeld door een tweetal foto's van onze prijsuitreiking. Het is ontzettend fijn om deze reis voort te kunnen zetten met 3 prijzen op zak waar we ontzettend hard voor hebben gewerkt. Deze reis wordt elke dag een beetje onvergetelijker..
Tot een volgende update en wederom de lieve groeten aan onze achtergebleven comboleden: we denken aan jullie!
Dekoor
Dekoor in China (door Laurens Mooiweer)
Donderdag, 22 juli 2010 - Voet op Chinese Bodem
En dan is het eindelijk zover. Na een jaar hard werken stonden we afgelopen zondag dan toch allemaal op Schiphol. Na een roerige maand met o.a. de theatershow lijkt dit een Dekoorroes die voorlopig nog niet afgelopen is. Voeg daar een grote vetrekhal, een rits grote reiskoffers en een paar geëmotioneerde familieleden aan toe en het is onontkomelijk: we zetten eindelijk koers naar China.
Na het afscheid van alle uitzwaaiers reizen we via Frankfurt naar Beijing vanwaar we nog één overstap moesten maken om uiteindelijk in Shanghai uit te komen. Nog voor het vliegtuig de grond raakt zijn we boven Beijing danig onder de indruk van de hoeveelheid 'mist' waarin we ons begeven. Waar men normaal gesproken tijdens de landing het wolkendek verlaat om vervolgens een helder uitzicht te hebben op de stad, komen we nu onder de wolken uit en zien mist.. "Hè?! Zie jij de grond al?", "Is dit mist of smog?!". Een beetje verfomfaaid druppelen we de aankomsthal binnen. Hoe groot bouwen ze die dingen tegenwoordig? Eenmaal door de douane komen we erachter dat onze bagage niet op loopafstand van een handige lopende band komt rollen, nee wij stappen in een heuse shuttle trein om ons naar een ander deel van het vliegveld te laten rijden. De lijn koerst kaarsrecht door het midden van het vliegveld met aan beide zijden de grote muren van Beijing Airport, ondersteund door grote pilaren: Chinese grootheidswaanzin?
Het laatste stukje naar Shanghai is aangenaam maar in Beijing zijn er toch problemen ontstaan. Jawel, er is bagage weg. Op Frankfurt zijn er dingen niet op het vliegtuig naar Beijing gekomen, waaronder een reistas en de basgitaar van onze vervangende bassist Uli. Ai... Dat is een aankomst in mineur. Wat nu? Een paar achterblijvers op het vliegveld om te informeren bij een servicebalie en de rest alvast op pad naar het hostel.
Na een onrustige eerste nacht ("Jongens, jongens! Wat wàrm!) is er 's ochtends vlak voor ons vertrek naar Nanjing goed nieuws: de bas is terug! Netjes afgeleverd bij het hostel. De reistas laat nog even op zich wachten maar die kunnen we op woensdag in het hostel verwachten. Eerst met de bus op pad naar Nanjing waar we ons eerste optreden gaan geven in de grote schouwburg daar. De reis er naartoe is er eentje vol ongeloof. We komen er bijvoorbeeld al snel achter dat de investering in stoplichten op kruispunten hier in Shanghai misschien wel gewoon weggegooid geld is. Onze bus staat al snel vast midden op het kruispunt en elk vervoersmiddel van fiets tot auto en van brommer tot vrachtwagen wordt kunstig langs onze bus gemanoeuvreerd. Op de autobaan blijkt het niet veel beter te worden. Zulke mooie witte lijnen op de snelweg; om de ene baan van de ander te scheiden. Wordt daar gebruik van gemaakt? Inderdaad, nauwelijks. Er wordt vrijelijk van de linker weghelft naar de rechter weghelft gereden zonder knipperlicht maar wel met veel getoeter om auto's die half op de ene en half op de andere weghelft rijden weer terug te dirigeren naar hun eigen helft. Rare jongens die Chinezen..
Wie Nanjing niks zegt en denkt dat het een kleine stad is: think again! Met een ruime 7,5 miljoen inwoners is de stad één van de oudste steden van China en ook al meerdere keren hoofdstad geweest. Het optreden en ons onderdak is geregeld door meneer Zhang. Gelukkig blijkt ons hotel vlak naast de schouwburg te liggen en een aantal kamers biedt uitstekend uitzicht op de skyline van Nanjing. De zaal van het theater is niet minder indrukwekkend. Niet alleen is het achtertoneel imposant groot, ook de zaal capaciteit is indrukwekkend. Naast de vloer van de zaal (800 zitplaatsen) is er ook nog een balkon. "Zal dit helemaal volzitten vanavond?", meneer Zhang vertelt ons dat er al 400 reserveringen zijn en dat er nog wat van de losse verkoop wordt verwacht. Prima, niet helemaal vol, maar "dat kunnen we natuurlijk ook niet zomaar verwachten". Ook komen we erachter dat de naam 'Tulips from Holland' schijnbaar beter voor de Chinese promotie werkt dan gewoon Dekoor Close-Harmony. Rare jongens...
De eerste kennismaking eerder die middag met een typisch Chinese lunch was voor velen al bijna een evengrote verrassing. Om 14:00 precies werden we verwacht op de 3e etage van het in totaal 28 verdiepingen tellende hotel. Wat lag er in godsnaam allemaal op die borden? En moest dit allemaal met stokjes gegeten worden?! Iets waar we overigens de avond ervoor al mee hadden kunnen oefenen in Shanghai. De lunch blijkt voor velen toch een grote, en stiekem ook wel lekkere, meevaller. Het is ons duidelijk dat meneer Zhang het er alles aan gelegen is om het ons zo gemakkelijk mogelijk te maken en de energie en het enthousiasme wordt dan ook op prijs gesteld. Alle bizarre ervaringen daargelaten zijn we erg gastvrij ontvangen. Na de avondmaaltijd is het tijd om ons in het theater klaar te maken voor het optreden.
De bel klinkt en we gaan op. De zaal is redelijk gevuld, maar terwijl we klaar staan komen er nog hordes mensen op hun gemak binnen lopen. Die verbazing maakt al snel plaats voor enthousiasme want in een paar minuten lijken alle stoelen beneden alsnog bezet waardoor er zelfs mensen op het balkon plaats moeten nemen. Had Dekoor dan stiekem toch al een grote fanbase in China? We doen de show en merken dat de reis nog een beetje in onze benen zit. Niet helemaal perfect, maar kunnen we daar echt van balen? Niet dus want als we het podium na de show op lopen zien we tot onze verbazing dat er een groep mensen voor het podium heeft gewacht. "Wààààt?!?! Ze willen met ons op de foto!!", "Jongens, komop, we moeten handtekeningen zetten!!". Waar het applaus na de nummers eerst wat tam en braaf leek is het onthaal na het optreden overweldigend. Met brede glimlachen worden we opgewacht om vervolgens een handvol handtekeningen te zetten en op de foto te gaan met groepen heel erg enthousiaste bezoekers. Dit hebben we nog nooit meegemaakt en het enthousiasme voor de komende optredens nam dan ook zienderogen toe.
De nacht in het hotel is heerlijk. Geweldige bedden, goed gekoelde kamers (in het hostel overigens ook niks over te klagen) en door de omvang van, en de ervaring met het eerste concert voelen we ons toch wel stiekem een beetje sterren die hopelijk erg goed gaan presteren op de Choir Games die nog voor de deur staan. Laat er trouwens geen misverstand over bestaan: de volgende ochtend stonden we weer keurig met onze voetjes op de vloer. Te wachten op de bus die ons terug zou rijden naar Shanghai.
andaag is het donderdag en we hebben een dag gepland voor repetitie om zo goed mogelijk voorbereid in Shaoxing te verschijnen waar we een gooi gaan doen naar de prijzen op de World Choir Games. Updates volgen, blijf de site checken. We houden jullie op de hoogte!
Tot slot de speciale en aller hartelijkste groeten aan onze lieve comboleden Patrick en Jeroen! Alle goeds gewenst vanuit Shanghai!
Muzikale groet,
Dekoor
